Ευρετήριο Άρθρου


Ενδεικτικά αποσπάσματα έργων / Σωζόμενα:


05 ypereidhs epitafios














Αρχαίο κείμενο:


keimeno 14

Μετάφραση:

Είναι ίσως δύσκολο να παρηγορηθούν άνθρωποι που τους χτύπησαν τόσο βαριές συμφορές. Τα πένθη δεν ανακουφίζονται ούτε με λόγους ούτε με νόμους. Το μέγεθος της λύπης καθορίζεται από τον χαρακτήρα του καθενός μας και την αγάπη που είχε για τον νεκρό. Και όμως· πρέπει να δείξουμε θάρρος, να μετριάσουμε, όσο μπορούμε, τον πόνο μας, και να μην έχουμε συνεχώς στο μυαλό μας τον θάνατο των αγαπημένων μας προσώπων αλλά και την αρετή που άφησαν φεύγοντας από τον κόσμο αυτόν.Γιατί δεν έχουν πάθει μόνο συμφορές που αξίζουν τον θρήνο, αλλά έχουν κάνει και έργα που αξίζουν τον έπαινο. Βεβαίως δεν έζησαν ώς τα βαθιά γεράματα, κέρδισαν εντούτοις καλή φήμη που θα παραμείνει αγέραστη και έτσι πάντα θα καλοτυχίζονται. Όσοι πέθαναν χωρίς να αφήσουν απογόνους, θα έχουν τέκνα αθάνατα τους επαίνους των Ελλήνων. Όσοι άφησαν παιδιά ορφανά, η εύνοια της πατρίδας θα τα κηδεμονεύσει.Αλλά και ακόμη· αν ο θάνατος είναι σαν να μην είχε ο άνθρωπος ποτέ γεννηθεί, έχουν οι νεκροί μας απαλλαγεί από τις αρρώστιες, τις στενοχώριες και τα άλλα δυσάρεστα που λυμαίνονται την ανθρώπινη ζωή. Και τέλος, αν όπως θέλουμε να πιστεύουμε, οι νεκροί έχουν στον Άδη τη δική τους ζωή, αν η θεότητα τους φροντίσει, τότε είναι φυσικό ότι ιδιαίτερη αγάπη θα δείξει σ αυτούς που υπερασπίστηκαν τις τιμές των θεών όταν κινδύνευαν να καταργηθούν.

(μετάφραση Μ. Ζ. Κοπιδάκης)


16. ΔΗΜΟΣΘΕΝΗΣ (384-322 π.Χ.)
Ήταν ρήτορας που αναδείχθηκε πολιτικός και στρατηγός της αρχαίας Αθήνας. Θεωρείται ο σημαντικότερος ρήτορας της αρχαιότητας και όλων των εποχών, μαθητής του Ισοκράτη και του Ισαίου. Έγραψε περίπου 60 λόγους, 42 δικανικούς, 17 πολιτικούς, έναν πανηγυρικό, καθώς και διάφορες επιστολές. Σώθηκαν 56 προοίμια λόγων και 9 λόγοι χάθηκαν. Τα έργα του κυκλοφόρησαν σε πολλές εκδόσεις και σε διάφορες χώρες. Ιδιαίτερα γνωστός είναι ο «πρ Κτησιφντος περ το στεφάνου
», που γράφτηκε το 330 π.Χ. και αποτελεί πρότυπο ύφους, υπόδειγμα φιλοπατρίας και μνημείο ρητορικής δεινότητας.

Ενδεικτικά αποσπάσματα έργων / Σωζόμενα:

«ΚΑΤΑ ΑΡΙΣΤΟΚΡΑΤΟΥΣ»

Αρχαίο κείμενο:


keimeno 15

Μετάφραση:

Υπάρχουν πολλά εδώ, ανάλογα των οποίων δεν υπάρχουν αλλού, υπάρχει όμως και ένα που είναι το πιο χαρακτηριστικό και το πιο αξιοσέβαστο, το δικαστήριο του Αρείου πάγου, για το οποίο είναι δυνατόν να λεχθούν τόσα εγκωμιαστικά, που είτε τα έχουμε ακουστά και ανήκουν στη σφαίρα του μύθου είτε τα γνωρίζουμε εμείς οι ίδιοι, όσα για κανένα άλλο δικαστήριο· από αυτά αξίζει, δείγματος χάριν κατά κάποιον τρόπο, να ακούσετε ένα ή δύο. Κατ αρχήν, την παλαιά εποχή, όπως παραδίδεται από στόμα σε στόμα, σ αυτό το δικαστήριο και μόνο συγκατατέθηκαν να δώσουν και να λάβουν ικανοποίηση για φόνο θεοί και να εμφανιστούν ως δικαστές διαδίκων που διαφώνησαν μεταξύ τους, να λάβει, όπως λέγεται, ικανοποίηση ο Ποσειδώνας από τον Άρη για τον γιο του τον Αλιρρόθιο και να εμφανιστούν ως δικαστές ανάμεσα στις Ευμενίδες και τον Ορέστη οι δώδεκα θεοί. Αυτά λοιπόν είναι τα παλαιά· όσον αφορά τώρα σε εκείνα που ακολούθησαν αργότερα, τούτο είναι το μόνο δικαστήριο από το οποίο ούτε τύραννος ούτε ολιγαρχία ούτε δημοκρατία δεν τόλμησε να αφαιρέσει την αρμοδιότητα να εκδικάζει τις υποθέσεις φόνου, αλλά όλοι θεωρούν ότι σε τέτοιες περιπτώσεις η δικαιοσύνη που θα απέδιδαν οι ίδιοι δεν θα είχε το κύρος που έχει η δικαιοσύνη που αποδίδεται από το συγκεκριμένο δικαστήριο. Επιπλέον, εκτός από αυτά, που είναι όπως τα περιγράφω, μόνο εδώ κανείς έως σήμερα, ούτε κατηγορούμενος που καταδικάστηκε ούτε κατήγορος που έχασε την δίκη, δεν απέδειξε ότι η απόφαση που εκδόθηκε υπήρξε άδικη.[...]

[...]Γνωρίζετε ασφαλώς όλοι ότι στον Άρειο πάγο, όπου ο νόμος επιτρέπει και επιτάσσει να εκδικάζονται οι υποθέσεις ανθρωποκτονίας, εκείνος που κατηγορεί κάποιον ότι έχει διαπράξει ένα τέτοιο έγκλημα, κατ
αρχάς ορκίζεται επικαλούμενος τον αφανισμό τον δικό του και του γένους του και του σπιτιού του· έπειτα, ο όρκος που δίνει δεν είναι ο τυχών, αλλά ένας όρκος που δεν τον δίνει κανείς σε καμία άλλη περίπτωση· στέκεται όρθιος πάνω στα κομμένα μέλη κάπρου, κριού και ταύρου, που έχουν μάλιστα σφαγεί από τα πρόσωπα που πρέπει και τις ημέρες που πρέπει, ώστε τα πάντα, και ως προς το χρόνο και ως προς τα εμπλεκόμενα πρόσωπα, να έχουν πραχθεί, στο μέτρο του δυνατού, σύμφωνα με τις ιερές επιταγές. Μετά και από αυτά, εκείνος που έδωσε τέτοιον όρκο δεν γίνεται ακόμα πιστευτός, αλλά αν αποδειχθεί ότι δεν λέει την αλήθεια, χρεώνεται την επιορκία για τα παιδιά του και το γένος του και δεν κερδίζει τίποτα. Αν πάλι κριθεί ότι η κατηγορία ευσταθεί και καταδικαστεί ο δράστης για φόνο, ούτε και τότε δεν έχει εξουσία επί του καταδικασθέντος· εξουσία να τον τιμωρήσουν εκείνον έχουν οι νόμοι και τα εντεταλμένα πρόσωπα, ενώ ο κατήγορος έχει απλώς το δικαίωμα να δει να επιβάλλεται στον καταδικασμένο η τιμωρία που όρισε ο νόμος, πέραν τούτου τίποτε άλλο. Και για μεν τον κατήγορο ισχύουν αυτά· για τον κατηγορούμενο τώρα τα σχετικά με την ορκοδοσία είναι τα ίδια, έχει όμως το δικαίωμα να εγκαταλείψει την πόλη μετά την πρώτη απολογία, και ούτε ο κατήγορος ούτε οι δικαστές ούτε άλλος κανείς έχει εξουσία να τον εμποδίσει. Για ποιο λόγο άραγε, άνδρες Αθηναίοι, υπάρχουν αυτές οι ρυθμίσεις; Επειδή εκείνοι που εξ αρχής εθέσπισαν αυτούς τους κανόνες, όποιοι τέλος πάντων ήσαν, είτε ήρωες είτε θεοί, δεν φάνηκαν σκληροί με τις ατυχίες, αλλά, στο βαθμό που ήταν πρέπον, ανακούφισαν ανθρώπινα τις συμφορές.


(μετάφραση Θ. Κ. Στεφανόπουλος)


«
ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΣΤΕΦΑΝΟΥ»

Αρχαίο κείμενο:

keimeno 16

Μετάφραση:

Αν πάντως, Αισχίνη, η επιλογή σου είναι να εξετάσεις οπωσδήποτε την προσωπική μου τύχη, παράβαλέ την με την δική σου και, αν διαπιστώσεις ότι η τύχη μου είναι καλύτερη από την δική σου, πάψε να την χλευάζεις. Εξέτασέ την λοιπόν από την αρχή-αρχή. Και μην μου καταλογίσει κανείς μα τον Δία την παραμικρή έλλειψη ευαισθησίας. Γιατί εγώ δεν θεωρώ νουνεχή ούτε αυτόν που ονειδίζει κάποιον για την φτώχια του ούτε εκείνον που έζησε μέσα στην αφθονία και επαίρεται γι αυτό· με αναγκάζουν όμως οι διαβολές και οι συκοφαντίες αυτού του αδίσταχτου ανθρώπου να μιλήσω και για τέτοια θέματα, στα οποία εγώ θα αναφερθώ, στο βαθμό που μου επιτρέπουν οι περιστάσεις, με την μέγιστη δυνατή διακριτικότητα.
Εγώ λοιπόν, Αισχίνη, είχα την άνεση, όταν ήμουν παιδί, να φοιτώ στα σχολεία που έπρεπε και να έχω όλα όσα απαιτείται να έχει κάποιος προκειμένου να μην κάνει κάτι επονείδιστο από ανέχεια· αργότερα, όταν ενηλικιώθηκα, μπορούσα να κάνω πράγματα ανάλογα με τις προϋποθέσεις αυτές, να αναλαμβάνω χορηγός, τριήραρχος, να εισφέρω εκτάκτως μεγάλα ποσά, να μην απουσιάζω από καμιά γενναιόδωρη προσφορά ούτε ιδιωτική ούτε δημόσια, αλλά να είμαι χρήσιμος και στην πόλη και στους φίλους· τέλος, όταν πήρα την απόφαση να ασχοληθώ με τα κοινά, είχα τη δυνατότητα να επιλέξω να πολιτευτώ με τέτοιο τρόπο, ώστε να έχω στεφανωθεί πολλές φορές και από την πατρίδα μου και από πολλούς άλλους Έλληνες και ακόμα και εσείς, οι εχθροί μου, να μην επιχειρήσετε να πείτε ότι οι επιλογές μου δεν υπήρξαν τουλάχιστον τιμητικές.
Εμένα λοιπόν τέτοια τύχη με συνόδευσε στην ζωή μου και παρ όλο που θα μπορούσα να πω και άλλα πολλά γι αυτήν, τα παραλείπω, επειδή δεν θα θελα να ενοχλήσω κάποιους αναφερόμενος σ αυτά για τα οποία σεμνύνομαι. Εσύ όμως, ο σπουδαίος άνδρας που αντιμετωπίζει τους άλλους αφ υψηλού, εξέτασε παράλληλα ποια ήταν η δική σου τύχη, εξαιτίας της οποίας, όταν ήσουν παιδί, μεγάλωσες μέσα σε απερίγραπτη ένδεια, βοηθούσες σαν υπηρέτης τον πατέρα σου στο σχολείο, έτριβες το μελάνι, ξεσκόνιζες τους πάγκους, σκούπιζες την αίθουσα, η θέση σου ήταν θέση δούλου, όχι ελεύθερου παιδιού· όταν πάλι έγινες άντρας, διάβαζες τις φυλλάδες, όταν η μητέρα σου έκανε τις μυήσεις, και συνέπραττες και σε όλες τις άλλες αγυρτείες, την νύχτα φορούσες στους μυούμενους την νεβρίδα, τους έβαζες να κρασοπίνουν από τον κρατήρα, διεκπεραίωνες τον καθαρμό τους αλείφοντάς τους με πηλό και με πίτουρα, και αφού τους σήκωνες όρθιους μετά τον καθαρμό, τους έλεγες να φωνάζουν «ξέφυγα από το κακό, βρήκα το καλύτερο» και καμάρωνες που κανείς έως τότε δεν είχε αλαλάξει τόσο δυνατά (κάτι που το πιστεύω βέβαια και εγώ· γιατί μην φανταστείτε ότι φωνάζει τόσο δυνατά, και δεν αλαλάζει διαπεραστικότατα)· τις ημέρες πάλι οδηγούσες μέσα από τους δρόμους τους ωραίους θιάσους, τους στεφανωμένους με το μάραθο και τη λεύκη, κρατούσες σφιχτά τα φίδια με τα φουσκωμένα μάγουλα, τα ανάδευες πάνω από το κεφάλι σου, εκραύγαζες «εο σαβο», χόρευες από πάνω το «Ὑῆς ττης, ττης Ὑῆς», ενώ οι γριούλες σε αποκαλούσαν κορυφαίο και αρχηγό και κιστοφόρο και λικνοφόρο και τα παρόμοια και ως αμοιβή γι αυτά έπαιρνες πίτες, κουλούρια και παστέλια, γι αυτά ποιος δεν θα εμακάριζε αλήθεια τον εαυτό του και την τύχη του; Και όταν έπειτα έγινε η εγγραφή σου στους δημότες, όπως τέλος πάντων έγινε, αυτό το αφήνω κατά μέρος, όταν λοιπόν έγινε η εγγραφή, έσπευσες την ίδια στιγμή να διαλέξεις για τον εαυτό σου την πιο τιμητική απασχόληση, να υπηρετείς ως γραμματέας και κλητήρας ανθυποαξιωματούχων. Όταν κάποτε εγκατέλειψες και αυτήν σου την δραστηριότητα, αφού έκανες ο ίδιος όλα όσα προσάπτεις στους άλλους, με τον μετέπειτα βίο σου ουδόλως μα τον Δία εντρόπιασες την προηγούμενη διαδρομή σου, αλλά αφού εκμίσθωσες τον εαυτό σου στον Σιμύκα και τον Σωκράτη, τους γνωστούς εκείνους ηθοποιούς με τις αγριοφωνάρες, έπαιζες ως τριταγωνιστής και μάζευες σύκα, σταφύλια, ελιές, όπως ο οπωροπώλης από τα ξένα χτήματα, κερδίζοντας περισσότερα από αυτά παρά από τους δραματικούς αγώνες, που για σας ήσαν αγώνες ζωής ή θανάτου· γιατί υπήρχε πόλεμος ανελέητος και χωρίς ανακωχή ανάμεσα σε σας και τους θεατές, και επειδή δέχτηκες απ αυτούς πολλά τραύματα, έχεις κάθε λόγο να λοιδορείς ως δειλούς εκείνους που δεν αντιμετώπισαν τέτοιους κινδύνους.

(μετάφραση Θ. Κ. Στεφανόπουλος)


17. ΔΕΙΝΑΡΧΟΣ (360-290 π.Χ.)

Ήταν ο τελευταίος από τους δέκα Αττικούς ρήτορες, γιος του Σώστρατου . Μετοίκησε από νωρίς στην Αθήνα, και στην ηλικία περίπου των 25 ήταν ήδη ενεργός σαν λογογράφος. Οι πολιτικές προτιμήσεις του Δεινάρχουν ήταν προς μία αθηναϊκή ολιγαρχία κάτω από Μακεδονικό έλεγχο· πρέπει ωστόσο να υπενθυμίζεται ότι δεν ήταν Αθηναίος πολίτης. Τα χρόνια μεταξύ του 317 και του 307 ήταν τα πιο αποδοτικά στην ζωή του. Με την πτώση του Δημητρίου του Φαληρέως την αποκατάσταση της δημοκρατίας από το Δημητρίου του Πολιορκητή, ο Δείναρχος καταδικάστηκε σε θάνατο και αποσύρθηκε στην εξορία στην Χαλκίδα, στην Εύβοια. Γύρω στο 292, χάρη στον φίλο του Θεόφραστο, μπόρεσε να επιστρέψει στην Αθήνα. Ο Δείναρχος πέθανε στην Αθήνα γύρω στο 291 π.Χ..

ΕΛΛΗΝΙΣΤΙΚΗ ΕΠΟΧΗ: 3ος – 1ος αιώνας π.Χ.

18. ΗΓΗΣΙΑΣ Ο ΜΑΓΝΗΣ (3ος αιώνας π.Χ.)
Ήταν αρχαίος Έλληνας ρήτορας και σοφιστής από τη Μαγνησία της Μικράς Ασίας, παρά το όρος Σίπυλο. Ο Ηγησίας θεωρείται ο ιδρυτής της πρώτης Ασιανής ρητορικής σχολής, η οποία άκμασε και στην Ρόδο και την χαρακτηρίζει εκζήτηση, έλλειψη ιδεών και συναισθημάτων, ευφυολογήματα και κάθε είδους εντυπωσιασμοί. Ο ίδιος ο Ηγησίας υπεστήριζε ότι εμιμείτο το απλό ύφος του Λυσία με τις σύντομες προτάσεις, και είχε εφαρμόσει την τεχνοτροπία αυτή σε διάφορα έργα του, όπως στην «Ιστορία του Μεγάλου Αλεξάνδρου», την οποία ο Διονύσιος ο Αλικαρνασσέας θεωρεί ως υπόδειγμα ακαλαισθησίας, παραθέτει μάλιστα και μία σελίδα προκειμένου να πείσει τον αναγνώστη για τα παραπάνω ελαττώματα.

19. ΦΙΛΟΔΗΜΟΣ (110-40 π.Χ.)
Γεννήθηκε στα Γάδαρα της Παλαιστίνης και ήταν Έλληνας επικούρειος φιλόσοφος και ποιητής, με πλούσιο συγγραφικό έργο. Φιλοσοφικά κείμενά του ανακαλύφθηκαν σχετικά πρόσφατα, όταν στα μέσα του 18ου αιώνα στο Ηράκλειο σημερινό Ερκολάνο, μια παραθαλάσσια πόλη πλησίον της Πομπηίας, η αρχαιολογική ανασκαφή έφερε στο φως 1100 περίπου παπυρικά κείμενα που βρέθηκαν θαμμένα (αποτέλεσμα της γνωστής ηφαιστιακής έκρηξης) στο εσωτερικό μιας επιβλητικής ρωμαϊκής βίλας.

20. ΜΑΡΚΟΣ ΤΥΛΛΙΟΣ ΚΙΚΕΡΩΝ (106-43 π.Χ.)
Μεγάλος Ρωμαίος ρήτορας, σημαντικός πολιτικός και πολυτάλαντος συγγραφέας, μετέφερε την αρχαία ελληνική φιλοσοφία και ρητορική στην Δύση. Φιλοσοφικά ασπάστηκε περισσότερο τους Έλληνες στωικούς - ήταν μαθητής του Διόδοτου - στην μετριοπαθή εκδοχή τους. Οι φιλοσοφικοί του στοχασμοί αποτυπώνονται κυρίως στα έργα «Ακαδημαϊκά», «Για τα όρια του καλού και του κακού», «Περί φιλίας», «Για τους θεούς», «Για τα γηρατειά», «Για το πεπρωμένο», «Για την μαντική», «Για τα καθήκοντα» κ.ά. 

22. ΑΡΙΣΤΟΚΛΗΣ Ο ΡΟΔΙΟΣ (1ος αιώνας π.Χ.)
Ρόδιος γραμματικός και ρήτορας (1ος αι. π.Χ.). Ο Ερωτιανός αναφέρει ότι έγραψε έργο σχετικό με τον Ιπποκράτη, καθώς και έργο με τον τίτλο «Περί διαλέκτων». Ο Αμμώνιος αναφέρει και ένα άλλο έργο του με τίτλο «Περί ποιητικής». Δεν πρέπει να συγχέεται με άλλον Αριστοκλή, ο οποίος σύμφωνα με τον Αθήναιο έγραψε έργο «Περί χορών», «Περί μουσικής».

ΕΛΛΗΝΟΡΩΜΑΙΚΗ ΕΠΟΧΗ: 1ος - 4ος αιώνας μ.Χ.

23. ΗΡΩΔΗΣ Ο ΑΤΤΙΚΟΣ (101/102-177 μ.Χ.)
Ήταν περιώνυμος και βαθύπλουτος Αθηναίος ρήτορας και σοφιστής, ο γνωστότερος εκπρόσωπος της λεγόμενης Δεύτερης Σοφιστικής και μεγάλος ευεργέτης όχι μόνο της Αθήνας αλλά και άλλων πόλεων στην Ελλάδα και την Μικρά Ασία. Ανήλθε σε διάφορα ρωμαϊκά αξιώματα, έγινε μέλος της ρωμαϊκής Συγκλήτου και υπήρξε ο πρώτος Έλληνας «ύπατος στρατηγός». Έγραψε «διαλέξεις», «μελέτες» και «εφημερίδες» (ημερολογιακές σημειώσεις από τα μαθήματα που παρέδιδε), «εγχειρίδια» βοήθειας για τους μαθητές του και περιλήψεις των μαθημάτων, καθώς και «καίρια» (σημειώσεις που κρατούσε μετά την απαγγελία των αυτοσχέδιων λόγων του).

24. ΛΟΥΚΙΑΝΟΣ Ο ΣΑΜΟΣΑΤΕΥΣ (125-180 μ.Χ.)
Ήταν ρήτορας και σατιρικός συγγραφέας που έγραφε στην ελληνική γλώσσα. Ήταν ο δημιουργός του σατιρικού διαλόγου και από τους σημαντικότερους αττικιστές συγγραφείς της Δεύτερης σοφιστικής. 

Ενδεικτικά αποσπάσματα έργων / Σωζόμενα: 

«ΠΕΡΙ ΠΕΝΘΟΥΣ» 

Αρχαίο κείμενο:

keimeno 17

Μετάφραση:

1. Πραγματικά αξίζει τον κόπο να παρατηρεί κανείς όσα κάνουνε και λένε οι περισσότεροι άνθρωποι σε καταστάσεις πένθους, καθώς και όσα επαναλαμβάνουν κάθε τόσο όσοι προσπαθούνε τάχα να πούνε λόγια παρηγοριάς: Ότι θεωρούν αβάσταχτα όσα συμβαίνουν και στους ίδιους τους πενθούντες και σ' εκείνους για τους οποίους πενθούν, ενώ, μα τον Πλούτωνα και την Περσεφόνη, Δεν έχουν καμιά απολύτως σαφή γνώση ούτε αν αυτά είναι δυσάρεστα και αξιοθρήνητα ούτε, αντίθετα, αν είναι ευχάριστα και προτιμότερα για τους εκλιπόντες, παραδίδονται όμως στη λύπη σύμφωνα με το έθιμο και τη συνήθεια. Όταν λοιπόν κάποιος πεθάνει, κάνουν τα εξής —αλλά θα προτιμούσα να πω προηγουμένως ποιες αντιλήψεις έχουν για τον ίδιο τον θάνατο' έτσι θα γίνει φανερό για ποιο λόγο ακολουθούν όλες εκείνες τις περιττές συνήθειες.

2. Ο πολύς κόσμος λοιπόν, εκείνοι δηλαδή που οι σοφοί τους ονομάζουν απαίδευτους, βασισμένοι για τα ζητήματα αυτά και στον Όμηρο και στον Ησίοδο και στους άλλους μυθοποιούς, και δίνοντας κύρος νόμου στην ποίηση τους, έχουν την πεποίθηση ότι υπάρχει κάτω από τη γη ένας βαθύς τόπος, ο Άδης, που είναι μεγάλος και ευρύχωρος και κατασκότεινος και ανήλιος, και δεν ξέρω πώς νομίζουν ότι φωτίζεται, ώστε να μπορεί ο καθένας να βλέπει τους άλλους παρευρισκόμενους. Σ' αυτό το χάσμα βασιλεύει ένας αδελφός του Δία, που ονομάζεται Πλούτωνας, και που τιμήθηκε με αυτή την προσφώνηση, όπως μου έλεγε κάποιος από τους ειδικούς σε τέτοιου είδους θέματα, εξαιτίας του πλούτου του σε νεκρούς. Αυτός λοιπόν ο Πλούτωνας, λένε, καθόρισε τη διακυβέρνηση και τη ζωή στον κάτω κόσμο με τον ακόλουθο τρόπο: Ο ίδιος έχει κληρωθεί να είναι άρχοντας των πεθαμένων, και όταν τους υποδεχτεί και τους παραλάβει, τους κρατά με δεσμά από τα οποία δεν μπορεί κανείς να ξεφύγει, και δεν επιτρέπει σε κανέναν απολύτως να πάρει τον δρόμο για τον επάνω κόσμο, εκτός από ελάχιστες εξαιρέσεις μέσα σε όλους τους αιώνες, και για εξαιρετικά σημαντικούς λόγους.

3. Γύρω από τη χώρα του κυλούν ποτάμια μεγάλα και τρομακτικά, και μόνο από τα ονόματα τους: Ονομάζονται Κωκυτοί και Πυριφλεγέθοντες και τα παρόμοια. Και το σημαντικότερο, η Αχερουσία λίμνη βρίσκεται στην αρχή και υποδέχεται πρώτη τους νεοφερμένους, και δεν μπορεί κανείς να τη διασχίσει ή να την παρακάμψει χωρίς τη βοήθεια του περαματάρη, γιατί είναι και πολύ βαθιά για να την περάσει κανείς περπατώντας, και πολύ μεγάλη για να τη διασχίσει κανείς κολυμπώντας, και γενικά δεν είναι δυνατό να την περάσουν πετώντας ούτε καν τα πεθαμένα πουλιά.

4. Κοντά στην κατωφέρεια και στην πύλη, που είναι από ατσάλι, έχει εγκατασταθεί ο ανεψιός του βασιλιά, ο Αιακός, στον οποίο έχει ανατεθεί η φρουρά, και δίπλα του ένα σκυλί τρικέφαλο με πολύ κοφτερά δόντια, που κοιτάζει φιλικά και ειρηνικά όσους καταφθάνουν, εκείνους όμως που προσπαθούν να δραπετεύσουν τους γαβγίζει και τους τρομάζει με ορθάνοιχτο το στόμα του.

5. Όταν λοιπόν περάσουν την λίμνη, τους καλωσορίζει παραμέσα ένα μεγάλο λιβάδι, γεμάτο ασφοδέλους, και ένα ποτό που καταπολεμά τη μνήμη, γι' αυτό άλλωστε ονομάζεται «της Λησμονιάς». Όλα αυτά ασφαλώς τα διηγήθηκαν στους παλαιούς, όταν επέστρεψαν από κει, η Άλκηστη και ο Πρωτεσίλαος, οι Θεσσαλοί, και ο Θησέας, ο γιος του Αιγέα, και ο ομηρικός Οδυσσέας, πολύ σοβαροί και αξιόπιστοι μάρτυρες, που, κατά τη γνώμη μου, δεν θα ήπιαν από την πηγή, γιατί αλλιώς δεν θα τα θυμούνταν.

6. Ο Πλούτωνας λοιπόν και η Περσεφόνη, όπως είπαν εκείνοι, διαφεντεύουν και έχουν την εξουσία πάνω στα πάντα, τους υπηρετούν όμως και συνεργάζονται στη διακυβέρνηση πολύς κόσμος, Ερινύες, Ποινές, Φόβοι, και ο Ερμής, αλλά αυτός δεν είναι πάντοτε μαζί τους.

7. Υπαρχηγοί πάντως και σατράπες και δικαστές είναι διορισμένοι δύο, ο Μίνωας και ο Ραδάμανθης από την Κρήτη, που είναι γιοι του Δία. Αυτοί τους καλούς και δίκαιους ανθρώπους και όσους έζησαν ενάρετα, όταν συγκεντρωθούν πολλοί, τους στέλνουνε, σαν σε αποικία, στα Ηλύσια Πεδία, για να συμμετάσχουν στην πιο υπέροχη ζωή.


25. ΕΡΜΟΓΕΝΗΣ Ο ΤΑΡΣΕΥΣ (160-230 μ.Χ.)
Ήταν ρήτορας από την Ταρσό Κιλικίας, ο σημαντικότερος, στην περιοχή της ρητορικής θεωρίας, συγγραφέας της αυτοκρατορικής εποχής. Φαίνεται ότι τα σημαντικότερα έργα του τα έγραψε σε νεανική ηλικία, γιατί κατόπιν περιέπεσε σε κατάσταση διανοητικής ανικανότητας “εξέστη των φρενών” και πέθανε περιφρονημένος. Το κύριο έργο του Ερμογένη είναι μια τριλογία που αποτελεί ένα σύνολο διδακτικών εγχειριδίων και θα μπορούσε να ονομαστεί «ρητορική τέχνη». Κυρίως συνόψισε με επιτυχία τις μελέτες των προγενεστέρων ρητοδιδασκάλων και, συνδέοντας την ρητορική με την φιλοσοφία, επηρέασε την διδασκαλία των μεταγενεστέρων και ιδιαίτερα των βυζαντινών σχολών. Πραγματεύτηκε συστηματικά τις διάφορες μορφές και κατηγορίες λόγου και διακρίθηκε για την αίσθηση του μέτρου και την καλαισθησία.


26. ΦΛΑΒΙΟΣ ΦΙΛΟΣΤΡΑΤΟΣ (160/170-244/249 μ.Χ.)
Ο Λούκιος Φλάβιος Φιλόστρατος είναι, μαζί με τον Δίωνα τον Χρυσόστομο, ο κύριος εκπρόσωπος της Δεύτερης Σοφιστικής. Χρονολογικά ήταν ο δεύτερος σοφιστής της οικογενείας των Φιλοστράτων και έτσι είναι γνωστός και ως Φιλόστρατος Β΄, αν και ο ίδιος αποκαλούσε τον εαυτό του Φιλόστρατος ο Αθηναίος. Γεννήθηκε στη Λήμνο. Πατέρας του ήταν ο σοφιστής και δραματικός ποιητής Φιλόστρατος ο Βέρος. Από τα σωζόμενα έργα του «φιλοστρατείου σώματος» αποδίδονται στον Φλάβιο Φιλόστρατο τα εξής: «Βίοι Σοφιστών» σε δύο βιβλία, «Ηρωικός», «Γυμναστικός», «Νέρων», «Επιστολές», «Βίος Απολλωνίου του Τυανέως». Παλαιότερα του αποδιδόταν και η πρώτη σειρά του έργου Εικόνες η οποία πλέον αποδίδεται στον Φιλόστρατο τον πρεσβύτερο
.

Ενδεικτικά αποσπάσματα έργων / Σωζόμενα:

«ΕΙΚΟΝΕΣ»

Αρχαίο κείμενο:


keimeno 18

Μετάφραση:

ΠΕΡΣΕΑΣ

Τούτη η θάλασσα δεν είναι βέβαια η Ερυθρά ούτε αυτοί είναι Ινδοί· είναι Αιθίοπες και ένας Έλληνας στην Αιθιοπία, και ο αγώνας που ο άνδρας ανέλαβε με την θέλησή του από έρωτα. Φαντάζομαι, θα έχεις ακουστά, παιδί μου, για τον Περσέα, που σκότωσε, λένε, ένα θαλάσσιο κήτος του Ατλαντικού, που έβγαινε στην ξηρά και ορμούσε πάνω στα κοπάδια και στους κατοίκους της χώρας.
Στον ζωγράφο αρέσει η ιστορία και νιώθει οίκτο για την Ανδρομέδα, επειδή την έριξαν βορά στο κήτος. Ο αγώνας έχει τώρα τελειώσει και το κήτος είναι πεσμένο στην ακτή, πλημυρισμένο στο αίμα που ρέει· η θάλασσα κοκκινίζει από το αίμα. Την Ανδρομέδα την ελευθερώνει από τα δεσμά της ο Έρωτας· είναι, ως συνήθως, ζωγραφισμένος με φτερά, αλλά, παρά τη συνήθεια, νεαρός,
ενώ παρουσιάζεται να ασθμαίνει και να μην έχει συνέλθει από τον κάματο. Γιατί ο Περσέας, πριν από την πράξη του, προσευχήθηκε στον Έρωτα να του συμπαρασταθεί και να εφορμήσει μαζί του από τον αέρα κατά του κήτους. Και εκείνος ήλθε και εισάκουσε τον Έλληνα.
Η κόρη πάλι είναι ωραία, καθώς είναι μια λευκή στην Αιθιοπία· ωραία είναι και η μορφή της. Θα ξεπερνούσε και μια τρυφερή Λυδή, μια σοβαρή Αθηναία, μια ρωμαλέα Σπαρτιάτισσα. Την κάνει μάλιστα πιο όμορφη η στιγμή· δεν μπορεί πράγματι να το πιστέψει, χαίρεται όμως μέσα στην έκπληξή της και κοιτάζει τον Περσέα, στον οποίο στέλνει ήδη ένα χαμόγελο. Εκείνος είναι ξαπλωμένος όχι μακριά από την κόρη, στην δροσερή χλόη που ευωδιάζει· ο ιδρώτας του στάζει στο χώμα, ενώ κρατά κρυμμένη την εικόνα της Γοργώς, για να μην την αντικρίσουν οι άνθρωποι και πετρώσουν.
Πολλοί βουκόλοι τού προσφέρουν γάλα και κρασί για να πιει· χαριτωμένοι Αιθίοπες με το αλλόκοτο χρώμα τους, χαμογελούν βλοσυρά και χαίρονται εμφανώς, σχεδόν όλοι όμοιοι μεταξύ τους. Ο Περσέας τα δέχεται και αυτά ασμένως· στηρίζεται στον αριστερό αγκώνα, σηκώνει το στήθος του, που φουσκώνει από το λαχάνιασμα, κοιτάζει το κορίτσι και αφήνει την χλαμύδα του να ανεμίζει στον αέρα, πορφυρή και βαμμένη από σταγόνες αίματος και ό,τι εκτόξευσε πάνω του το θηρίο κατά την πάλη τους. Ωχριούν οι απόγονοι του Πέλοπα δίπλα στον ώμο του Περσέα· γιατί καθώς ήταν όμορφος και ροδόχρωμος, έγινε ακόμη πιο ανθηρός από τον κάματο του αγώνα και οι φλέβες του έχουν φουσκώσει ελαφρά, όπως όταν λαχανιάζει κανείς έντονα. Πολλή χάρη κερδίζει και από την κόρη.

(μετάφραση Σταύρος Τσιτσιρίδης)


27. ΑΡΠΟΚΡΑΤΙΩΝ (2ος αιώνας μ.Χ.)
Ήταν ρήτορας και γραμματικός από την Αλεξάνδρεια. Συνέταξε το Λεξικόν των δέκα ρητόρων, έργο που σώθηκε, αν και σε ατελή μορφή, και διεμόρφωσε το πρότυπο («ρήτορες του αττικού κανόνα») για τους Αττικούς ρήτορες, την ερμηνεία τους, αλλά και για την γνώση του αττικού δικαίου. Το επεξηγηματικού περιεχομένου λεξικό αυτό είχε βασισθεί σε συγγραφείς όπως ο Διονύσιος ο Αλικαρνασσεύς, του οποίου το έργο έχει διασωθεί, και σε πηγές οι οποίες μας είναι γνωστές μόνον αποσπασματικά, όπως οι ατθιδογράφοι (Ελλάνικος) ή ακόμα ο γραμματικός Δίδυμος Χαλκέντερος. Περιέχει μεταξύ άλλων πληροφορίες για την αρχιτεκτονική, τη θρησκεία, τα πολιτεύματα και τα αττικά δικαστήρια. Σύμφωνα με τη Σούδα, ο Αρποκρατίων συνέγραψε επίσης το έργο- συλλογή «Ανθηρών συναγωγή», ένα είδος ανθολογίας εκφράσεων ή χρηστομάθειας, το οποίο όμως δεν διασώθηκε.

28. ΑΘΗΝΑΙΟΣ Ο ΝΑΥΚΡΑΤΙΤΗΣ (τέλη 2ου – αρχές 3ου αιώνας μ.Χ.)
Ήταν αρχαίος Έλληνας βιολόγος, φυτολόγος, ζωολόγος, γαστρονόμος, διαιτολόγος, μαθηματικός, ρήτορας και γραμματικός από την Ναυκράτιδα της Αιγύπτου. Έζησε στην Αλεξάνδρεια και αργότερα στην Ρώμη. Κυριότερο έργο του ήταν το τριαντάτομο «Δειπνοσοφισταί», από το οποίο σώζεται μόνο η "Σύνοψις" σε 15 βιβλία, και αυτά αποσπασματικά. Το έργο του Αθήναιου είναι μια πηγή πληροφοριών για πλήθος χαμένων αρχαιοτέρων συγγραμμάτων. Άλλα έργα του, τα οποία δεν σώζονται, ήταν τα «Περί των εν Συρία βασιλευσάντων» και «Περί του θαλασσίου ιχθύος Θράττης».


****************


Πηγές:

http://dimoupoliteia.blogspot.gr/2013/11/blog-post.html
http://www.pare-dose.net/4220
https://el.wikisource.org
http://www.greek-language.gr
http://digitalschool.minedu.gov.gr
http://users.uoa.gr/~nektar/history/1antiquity/pericles_epitafios_logos.htm
http://greekworldhistory.blogspot.gr/2014/03/gaius-julius-caesar-100-44-x.html
http://www.gettyimages.co.uk
http://classicalfilologos.blogspot.gr/2012/09/blog-post.html
http://vizantinaistorika.blogspot.gr/2015/07/blog-post_45.html


Pin It

Σχετικά με Εμάς

Το Παγκόσμιο Ινστιτούτο Ελληνικού Πολιτισμού «ΕΛΞΕΥΣΙΣ», είναι Αστική Μη Κερδοσκοπική Εταιρεία με έδρα τον Βόλο. Παρ' ό,τι προϋπήρχε σαν πολιτιστικός φορέας, προέκυψε η ανάγκη δημιουργίας του Ινστιτούτου, από την πολιτιστική πρόκληση των δράσεων, εκτός των Ελλαδικών πλέον συνόρων.

Φορέας πολιτισμού, με πολυετή πείρα και έντονη δραστηριότητα στις τέχνες και τον πολιτισμό. Ανάμεσα στους σκοπούς του είναι και οι προσεγγίσεις των πολιτισμικών – πολιτιστικών διαδρομών που αφορούνε στο σύνολό τους τον ελληνικό πολιτισμό, από την γέννησή του έως και σήμερα, αλλά και την διάδοσή του σε όλον τον κόσμο.


Περισσότερα...

Στοιχεία - Διεύθυνση

Επικοινωνία
"ΕΛΞΕΥΣΙΣ"
Παγκόσμιο Ινστιτούτο Ελληνικού Πολιτισμού
+30 24210 20038 / + 30 698 8085300
info@elxefsis.com
elxefsis@gmail.com
Διεύθυνση
Γαλλίας 73 / Μαγνησία - Βόλος
Τ.Κ. 38221